Szkoła Tańca Kraków

Archive for the ‘Trochę o Tańcu’ Category

Tango jest jednym z tańców standardowych. Kroki jakie występują w tańcu to wolny szybki szybki wolny. W tańcu są dwa uderzenia w takcie z których jest podzielone na dwie części. Tak naprawdę słyszymy cztery uderzenia z których pierwsze i trzecie są akcentowane. Krok wolny w tańcu przypada na dwa uderzenia a krok szybki na jeno uderzenie. Kroki wykonywane do przodu stawiamy od pięty. Kroki do tyłu rozpoczynamy od palców a koki wykonywane do boku zaczynamy od podeszwy. W tangu mamy takie figury jak krok tańczony do przodu i tyłu tak zwana „ promenada”, wirówka, oraz obrót w lewo. Wszystkie te figury możemy nauczyć się we wszystkich szkołach tańca które oferują nam nauki tańców standardowych. Tango nie jest ciężkim tańcem do nauki. Wystarczy tylko trochę chęci i zaangażowania na kursach tańca i powinno pójść nam wszystko gładko.
Nie pozostaje nic jak tylko wziąć się do pracy.

Należy pamiętać że po wykonaniu kroku podstawowego do tyłu należy przetańczyć krok podstawowy w przód i powtarzać to połączenie cyklicznie. Można je powtórzyć raz ale lepiej wygląda w tańcu jeśli zostanie powtórzone to kilka razy. Podczas ćwiczeń na lekcji tańca dobrze jest zamienić się rolami tak że gdy partner zaczynał w kroku podstawowym w przód to teraz niech zacznie od nogi lewej a partnerka od nogi prawej. Taka zamiana pozwoli na to że jeśli byśmy się pomylili w tym podstawowych krokach tanecznych to zawsze możemy zacząć od innej nogi i poprowadzić taniec dalej. Oprócz podstawowych kroków rumby możemy też pokusić się o naukę nowych figur które nie są trudne i każdy początkujący tancerz na pewno nie będzie miał problemu z opanowaniem tych figur. Jeśli ktoś chce zakończyć naukę na tym etapie to nic się nie stanie. Ale radzimy nauczyć się dodatkowych figur które na pewno nam się przydadzą.

Rumba nie jest tańcem skąp likowanym. Wystarczy dobrze nauczyć się podstawa a pożnij jakoś pójdzie. Rumbę tańczymy na jeden takt muzyczny składają się cztery uderzenia, ale wykonujemy tylko trzy kroki, w następującym rytmie. Zaczynamy taniec na 1 nie ma kroku. Później wysuwamy biodro w bok , na 2 krok szybko, na 3 krok szybki, na 4 krok wolny Każdy krok szybki w tańcu przypada na jedną część taktu, każdy wolny na dwie części taktu. Ten podstawowy rytm taneczny powtarza się we wszystkich krokach i figurach rumby kubańskiej. Może on sprawić pewne trudności początkującym tancerzom, gdyż wymaga bardzo dobrego wyczucia rytmu. Jednak gdy nie spróbujemy zatańczyć a przynajmniej wziąć lekcji tańca to na pewno nie dowiemy się czy potrafimy. Jak to mówią lepiej się nauczyć niż później żałować ze się nie spróbowało. Więc naprawdę warto się zapisać choćby na jedna lekcję

Grupowa organizacja tańca świadczy o pewnym porządku jaki panuje wśród tancerzy. Wspólne koło bo po nim zazwyczaj odbywa się taniec zakreślają wszystkie pary. Występuje tutaj bardzo widocznie element podporządkowania się wszystkich parze prowadzącej w wykonywaniu figur zbiorowych. Jednak istotnym faktm w krakowiaku jest to iż nad całością grupową przewagę mają relację miedzy partnerami w pojedynczej parze. Dla każdej z par pomimo tańca w grupie krakowiak jest to indywidualne przeżycie i indywidualny taniec. Często swoimi ruchami i gestami wyrażają oni swoje wzajemne uczucie do siebie co kopiują także inni uczestnicy tańca zwiększając wyrazistość tych uczuć.. Elementem wspomagającym to ekspresyjne widowisko jest kapela która dostosowuje swoją muzykę i charakter przyśpiewki do charakteru teńca prezentowanego przez pare przodującą. Obenie to połączenie tańca, muzyki i śpiewu w krakowiaku uległo zatraceniu.

W krakowiaku oprocz wymienionych rodzajow kroków spotkać możemy hołubce lub elment tańca zwany marszem krakowskim. Oprócz pojedynczych elementów w krakowiaku wykorzystuje się też większe partie ruchowe o charakterystycznych krokach, kierunkach oraz ustawieniu tancerzy. Inaczej mówiąc chodzi tutaj o figury wykonywane w czasie pokazu. Najczęściej spotykane w krakowiaku figury które sięgają najdawniejszych czasów gdy wbyły wykonywane a nie posiadały swojej specyficznej nazwy to: młynek krakowski, karuzela. Kroki o których wcześniej wspomniałem oraz te z wymienionych i figur i wiele innych mogą być łączone ze sobą w różnych ustawieniach partnerów o prowadzone w różnych kierunkach. Jednym z najczęściej stosowanych elementów i układów w wykonywanych przez grupy tancerzy jest taniec wykonywany po obwodzie koła, tak jak było to w pierwszych latach gdy tworzono podstawy krakowiaka.

Styl tańca jest nieodłączną właściwością ulotnego zjawiska choreograficznego, zarówno tańca scenicznego jak i towarzyskiego a także i tańców ludowych. Patrząc na tradycyjnych tancerzy łatwo dostrzec jakimi sa ludźmi i jaki maja charakter. Można ujrzeć duszę indywidualnych jednostek snujących się po parkiecie tanecznym czy też całych grup społecznych. Obserwacja tańczących daje nam możliwośc określenia sytuacji społeczno –ekonomicznej czy też sytuacji charakteryzującej dany region z którego wywodzi się taniec. Styl tańca w głównej mierze uzależniony jest własnie od temperamentu tancerzy, wyuczonych przez nich i utrwalonych w codziennym życiu sposobów ruchu. Duzo łatwiej jest określic styl tańca dla poszczególnej jednostki. W grupie musi bowiem zwracać uwagę na wiele czynników takich jak tempo tańca, sposób przemieszczania się , intensywność ruchów . Wyróżnia się więc style tańca lokalne(dla danej społeczności) i indywidualne.

Jest to ogromony postęp dający szanse najlepszym na szlifowanie swojego talentu dzięki temu w przyszłości będziemy mogli fascynować się ich występami które robia furore minimum na serwisie youtube. Pozostaje mieć nadzieję że wybrani tancerze są naprawdę tymi najlepszymi i że dobrze wykorzystają swoją szansę którą daje im los a udział w kursach tańca oferowanych i sponsorowanych przez agencje rządowe będzie tylko ich kolejnym przystankiem na drodze do wielkiej kariery tancerzy na tanecznych parkietach świata. Niestety system ten nie dociera wszędzie i pewnym jest że wielu z dobrze zapowiadających się tancerzy nie otrzyma swojej szansy występów przed światową publicznością i prawdziwymi gwiazdami tańca zasiadającymi w jury. Ktoś mogłby powiedzieć mogli urodzić się lepiej nic jednak bardziej mylnego. Takie rozumowanie nie prowadzi do niczego dobrego. Mlodzi tancerze nie mieli wyboru, nie mieli szans, rozpoczęli budowanie wszytkiego samemu od zera.

Jeszcze do nie dawna w Polsce panowało przekonanie że szkoły tańca, akademie i prowadzone przez nie kursy są przeznaczone głównie dla młodzieży i że ludziom w pewnym wieku nie wypada już uczestniczyć w tego typu happeningach. Sytuacja ta i to przekonanie uleglo w koncu zmianie wydaje mi się glownie dzieki nawykom i wzorcom jakie plyna do nas z zachodu glownie ze stanow zjednoczonych gdzie uczesczanie na szkoly tanca przez osoby np. po 50 jest zjawiskiem bardzo normalanym i w żaden sposób nie dziwiacy pozostałych uczestnikow kursu czy tez społeczeństwo. Ludzie tacy szukaja w swoim zyciu odskoczni od monotonni starosci która dla wielu ludzi staje się kula u nogi a jak widac wcale nie musi tak być, można ten czas wykorzystac w calkiem pozytyczeny sposób spedzajac go na nauce np. tanca która jak mowia nigdy nie idzie w las.