Szkoła Tańca Kraków

Zabawa weselna podobnie jak taniec dyskotekowy również ma swój charakter. Każdy bawi się jak chce a przede wszystkim jak potrafi. Nawet ludzie którzy nie mieli nic wspólnego z tańcem starają się naśladować tych którzy umieją już trochę więcej od nich. Luźne obroty i kroki charakteryzują na pewno z pięćdziesiąt procent zgromadzonych na takich uroczystościach. Bardzo ważne jest tutaj to że ludzie w tańcu dają upust swoim emocją i nie przejmują się tym że czegoś nie umieją czy coś im nie wychodzi. Dla nich przede wszystkim to dobra zabawa. Okzaja na to aby się poruszać, dać szansę ciału i umysłowi by to oni prowadzili tą zabawą. Prawdziwy podziw budzi zawsze grany przez orkiestrę walczyk. Tutaj już na parkiecie nie ma swobody ruchów a zostaja na nich raczej ci którzy naprawde znają krok i potrafią zbudować na poczekaniu swoją własną choreografię do muzyki proponowanej przez orkiestrę. Zwykle są to nieliczni ale to naprawdę wspaniały widok.

Grupowa organizacja tańca świadczy o pewnym porządku jaki panuje wśród tancerzy. Wspólne koło bo po nim zazwyczaj odbywa się taniec zakreślają wszystkie pary. Występuje tutaj bardzo widocznie element podporządkowania się wszystkich parze prowadzącej w wykonywaniu figur zbiorowych. Jednak istotnym faktm w krakowiaku jest to iż nad całością grupową przewagę mają relację miedzy partnerami w pojedynczej parze. Dla każdej z par pomimo tańca w grupie krakowiak jest to indywidualne przeżycie i indywidualny taniec. Często swoimi ruchami i gestami wyrażają oni swoje wzajemne uczucie do siebie co kopiują także inni uczestnicy tańca zwiększając wyrazistość tych uczuć.. Elementem wspomagającym to ekspresyjne widowisko jest kapela która dostosowuje swoją muzykę i charakter przyśpiewki do charakteru teńca prezentowanego przez pare przodującą. Obenie to połączenie tańca, muzyki i śpiewu w krakowiaku uległo zatraceniu.

W krakowiaku oprocz wymienionych rodzajow kroków spotkać możemy hołubce lub elment tańca zwany marszem krakowskim. Oprócz pojedynczych elementów w krakowiaku wykorzystuje się też większe partie ruchowe o charakterystycznych krokach, kierunkach oraz ustawieniu tancerzy. Inaczej mówiąc chodzi tutaj o figury wykonywane w czasie pokazu. Najczęściej spotykane w krakowiaku figury które sięgają najdawniejszych czasów gdy wbyły wykonywane a nie posiadały swojej specyficznej nazwy to: młynek krakowski, karuzela. Kroki o których wcześniej wspomniałem oraz te z wymienionych i figur i wiele innych mogą być łączone ze sobą w różnych ustawieniach partnerów o prowadzone w różnych kierunkach. Jednym z najczęściej stosowanych elementów i układów w wykonywanych przez grupy tancerzy jest taniec wykonywany po obwodzie koła, tak jak było to w pierwszych latach gdy tworzono podstawy krakowiaka.

Krok ten należy do dosyć prostych i polega na wykonaniu kroku jedną nogą w przód Lub w bok a następnie na dołączeniu do niej drugiej nogi przy wkonaniu charakterystycznego przeskoku. Podstawowy krok wykonuje zarówno partner jak i partnerka. Wykonują go oni w parze lub też stojąc naprzeciw siebie w nieznacznej odległości. Partnerka może dodatkową podczas wykonywania tańca unosić jedną z rąk spódnicę. Partner jedną z rąk obejmuje partnerkę w pasie natomiast drugą zgina i opiera o swoje biodro. Dodatkowymi elementami jakie można spotkać w krakowiaku są podskoki wówczas wplatane sa one w krok podstawowy i po wykonaniu kroku w bok czy naprzod nastepuje podskok na tej samej nodze. Innym z ciekawych elementów wykorzystywanych w krakowiaku jest krzesanie polegające natomiast na energicznych wymachiwaniu nogą w przód z jednoczesnym piętą buta o podłogę nastepnie wykonuje się podobna czynność tylko do tylu posuwajac palce stopy po podłodze

Styl tańca jest nieodłączną właściwością ulotnego zjawiska choreograficznego, zarówno tańca scenicznego jak i towarzyskiego a także i tańców ludowych. Patrząc na tradycyjnych tancerzy łatwo dostrzec jakimi sa ludźmi i jaki maja charakter. Można ujrzeć duszę indywidualnych jednostek snujących się po parkiecie tanecznym czy też całych grup społecznych. Obserwacja tańczących daje nam możliwośc określenia sytuacji społeczno –ekonomicznej czy też sytuacji charakteryzującej dany region z którego wywodzi się taniec. Styl tańca w głównej mierze uzależniony jest własnie od temperamentu tancerzy, wyuczonych przez nich i utrwalonych w codziennym życiu sposobów ruchu. Duzo łatwiej jest określic styl tańca dla poszczególnej jednostki. W grupie musi bowiem zwracać uwagę na wiele czynników takich jak tempo tańca, sposób przemieszczania się , intensywność ruchów . Wyróżnia się więc style tańca lokalne(dla danej społeczności) i indywidualne.

Rytm taneczny to nieodzowny element tańca. Towarzyszy on nam zawsze jedni czuja go lepiej i posiadaja lepsza swobodę ruchów a inni trochę gorzej. Cy m jest rytm taneczny? Tak wiec jest to miarowy przebieg ruchu. Często zdarza się tak ze rytm muzyki jest całkowicie inny od rytmu tańca czyli czasu w którym wykonywane sa kolejne kroki i figury. Poczucie rytmu jeżeli nie posiadamy go dobrze rozwiniętego może przyjść dzieki wykonywaniu odpowiednich ćwiczeń muzyczno- ruchowych czy też muzyczno- tanecznych. Pomocy udzielić nam mogą tutaj specjalizujące się w organizacji kursów tanecznych szkoły czy studia tańca. To własnie tam pierwsze lekcje skupiaja się głownie na nauczeniu adeptów tańca poczucia ruchu i owego rytmu tanecznego. Warto zwrócić uwagę na ten okres nauki bo dzięki temu pożniej będzie nam duźo łatwiej stawiać kolejne kroki na parkiecie w rytm muzyki bądź tez bedac w tancu całkowicie obok niej.

Polonez to chyba jeden z najstarszych i najbardziej znanych polskich tańców narodowych. Poświecano mu wiele uwagi w minionych wiekach głownie w sferze muzyki interesowali się nim zarówno polscy jak i zagraniczni kompozytorzy. Taniec ten jest rytmicznym pochodem zdąrzających za sobą par. Przy dużej liczbie tańczących wymaga on obszernego miejsca gdyż głównie taniec odbywa się poprzez zataczanie szerokich kręgów. Liczne gorno tancerzy i tancerek stanowi jedność poruszając się jednostajnym krokiem posuwistym. Ważną rolę odgrywa tutaj tancerz który w dostojny i szarmancki sposób prowadzi tancerkę znajdującą się po jego prawej stronie. Polonez oparty jest na trzech rodzajach krokow . Najbardziej chyba charakterystyczna cecha tego tańca jest uginanie nogi które chyba każdy z nas pamieta ze swojej studniowki. Również pokazach na scenie widzimy tak ułożone programy taneczne. Dużo w nich skłonów i tzw. mostów pokonywanych pod rekami innych par.

Każdy taniec nawet te nie mające rangi narodowych niesie ze sobą jakieś uczucia i ich wyrażanie. Każdy tez posiada cechy szczególne które w łatwy sposób pozwalają zidentyfikować nam że to właśnie ten a nie inny taniec. Każdy z tych tańców jest inny jednak wszystkie akceptowane są na terenie polski i używane – wybierane- w odpowiednich do tego sytuacjach. Tańce te nie stapiają się ze sobą nie kopiują wytworzonych przez same siebie schematów każdy jest inny charakterystyczny dla danego obszaru z którego pochodzi. Rózne są też walory użytkowe charakteryzujące poszczególne tańce. Dla przykładu w oberku mamy doczynienia z żywiołowością mnóstwem różnorakich przeskoków i obrotów natomiast patrząc na poloneza widzimy dostojność tego tańca i płynącą z muzyki i kroków wyczuwalną melancholię i skupienie. Wszystkie te cechy powodują inne odczucia tańczących i w różnoraki sposób kształtują ich zachowanie.

Jest to ogromony postęp dający szanse najlepszym na szlifowanie swojego talentu dzięki temu w przyszłości będziemy mogli fascynować się ich występami które robia furore minimum na serwisie youtube. Pozostaje mieć nadzieję że wybrani tancerze są naprawdę tymi najlepszymi i że dobrze wykorzystają swoją szansę którą daje im los a udział w kursach tańca oferowanych i sponsorowanych przez agencje rządowe będzie tylko ich kolejnym przystankiem na drodze do wielkiej kariery tancerzy na tanecznych parkietach świata. Niestety system ten nie dociera wszędzie i pewnym jest że wielu z dobrze zapowiadających się tancerzy nie otrzyma swojej szansy występów przed światową publicznością i prawdziwymi gwiazdami tańca zasiadającymi w jury. Ktoś mogłby powiedzieć mogli urodzić się lepiej nic jednak bardziej mylnego. Takie rozumowanie nie prowadzi do niczego dobrego. Mlodzi tancerze nie mieli wyboru, nie mieli szans, rozpoczęli budowanie wszytkiego samemu od zera.

Porzucają oni wówczas taniec zajmując się ta gorszą stroną życia z dala od rodziny i domu. Występy taneczne często organizowane przez samych tancerzy który chociaż chcą się rozwijać to nie mogą i uzyskane z nich dochody pozwalają im na spokojne życie. Zazwyczaj jest tak że uliczny tancerz dochodzi do pewnego poziomu którego niestety nie jest w stanie przeskoczyć wówczas kariera tancerza staje w miejscu i nie ma osób które byłyby w stanie pomóc wschodzącej gwieździe tańca ani też nie ma pieniędzy za które rozwijałby talent w jakiejś szkole tańca pod okiem fachowców. To bardzo przykre ale niestety prawdziwe i niewielu jest ludzi którzy w jaki kol wiek sposób starają się zmienić ta sytuację. Bardzo ważną inicjatywa która ostatnio rozwija się w stanach zjednoczonych ameryki północnej jest obserwowanie ulicznych występów przez wykwalifikowane osoby specjalizujące się w tańcach break-dance a także odmianach hip-hopu.